Kovalam 18 april 2009

Natasha komt enkele weken stage lopen
in de school van SISP. Ze stuurde ons volgend verslag:

Het is hier zomer
Een week een half geleden ben ik na 3 vermoeiende vluchten aangekomen in Trivandrum, de hoofdstad van de zuidelijke deelstaat Kerala. Het is hier nu zomer en de temperaturen lopen makkelijk op tot 35 graden en meer (vermoed ik, want een thermometer heb ik niet bij de hand). Om eerlijk te zijn is het toch té warm. Als je enkel maar aan het strand moet liggen is het uiteraard goed maar om les te geven enzo is het vermoeiend. Vorige week heeft het uitzonderlijk 2 maal geregend en koelde het een beetje af. Dit was wel leuk. Door de regen waren er wel stroompannes. De ene avond van 17u tot 00u15 zonder stroom gezeten. Dan heb ik met een kaarsje op mijn kamer een boek zitten lezen, was ook best gezellig.

Muggen lusten graag Belgisch bloed
Op mijn kamer beschik ik over 2 bedden, 2 kasten een tafeltje en 2 stoelen. Het kraantje aan de lavabo werkte eerst niet maar ondertussen is dat hersteld. Gelukkig is er ook een grote ventilator aan het plafond die voor een beetje verfrissing zorgt. Ik beschik ook over een koelkast, een toilet en een kraan op 1m hoogte die dienst doet als ‘douche’ want uit de douchekop zelf komt geen druppel. Voor 300 rupees (= €5) per nacht kan je volgens mij niets beter vinden want je mag niet vergeten dat ik net aan het strand zit. Het muskietennet heb ik over 1 van de bedden opgehangen, dit is vrij noodzakelijk want de muggen lusten graag Belgisch bloed.
Aan de luchthaven werd ik opgewacht door Hanne en Anoda, 2 Belgische meisjes die ook stage lopen bij SISP. Met de SISP schoolbus werd ik dan naar mijn hotelkamer gebracht om alles uit te pakken en mij te installeren. Ik had niet geslapen op het vliegtuig dus ben ik vrij vroeg het bed in gekropen. De volgende morgen was ik al vroeg uit de veren want rond 6u begint het al klaar te worden. Samen met Hanne en Anoda heb ik de rikshaw genomen naar Kovalam Junction, daar waar het SISP schooltje gelegen is.

De kinderen zijn gemotiveerd om Engels te leren
In het schooltje geef ik les aan de groepen B, C, D, E en een extra groep met kinderen die ook naar een normale school gaat. Groep B zijn de oudste/beste leerlingen in theorie. In de praktijk is het een mix van jong en oud, goed in Engels en minder goed. Het grootste probleem voor mij is dat ik niet in volzinnen mag spreken want dan

met de nodige informatie. Het is echt verschrikkelijk om te zien in welke omstandigheden die mensen wonen. In 1 huis zaten er kippen binnen hun behoefte te doen. Ik zat gelukkig op een stoel maar die mensen die daar wonen (met 6 in 1 vuile kamer) niet. In een ander huis liep er net toen ik wou binnengaan een grote rat, jak! En dan moet je nog je slippers voor de deur laten staan ook. Dit is hier een teken van respect. Ook in het schooltje loopt iedereen blootsvoets rond. Om terug te keren naar de sociale situaties van de SISP kinderen. Hun ouders hebben vaak geen job, of enkel de vader die bijvoorbeeld visser is maar geen vast inkomen heeft.

De mensen hebben ook bijkomstige kosten voor ziekte maar hierop moeten ze besparen want het weinige geld die ze hebben wordt besteed aan ‘huis’vesting, water (meestal moeten ze dit uit een put halen of naar een kraantje lopen in het begin van de straat en met kruiken transporteren), elektriciteit en voeding. Ondanks alles vind ik dat zij positief overkomen en proberen er het beste van te maken. Ze blijven vriendelijk en tonen respect voor anderen. Het is merkbaar dat hun godsdienst (hindoeïsme, islam of christendom) van groot belang is en ik denk dat ze daar veel kracht uit putten.

Een land van geuren en kleuren
India is voor mij een land van geuren en kleuren. Op de meeste plaatsen hangt een geur die je ofwel doet denken aan een overheerlijke doch goedkope Indische maaltijd, aangename wierrook, bloemetjes die de vrouwen in hun haar dragen, … Maar ook onaangename geuren zoals uitlaatgassen, rottend afval en brandend afval dringen de neus binnen. De Indiërs hun kledij is kleurrijk met vele motieven en hun straten worden versierd met vlaggetjes, bloemen, posters en lichtjes in allerlei kleurtjes. Echt mooi en tof om naar te kijken. Het oog wilt ook wat nietwaar? De mensen hier zijn heel vriendelijk en kunnen ongelooflijk lang staren. Ik heb gelezen dat dit, in tegenstelling tot bij ons, niet onbeleefd is. Maar zo zijn er nog wel dingen. Mannen maken heel luid vuile roggel-geluiden en spugen vervolgens op straat. Ik word er soms wakker van want die mannen van het hotel doen dit constant. Hier aan het strand zijn de mensen erg opdringerig om hun sandalen, fruit, doeken, … te verkopen. Soms heel lastig om constant nee te moeten zeggen, zeker als je weet dat die mensen echt niets hebben en dat hun enige povere inkomen is.

Mensen gooien hun afval langs de straat
De cultuur is zo hard verschillend van de onze. Wat mij het meest gechoqueerd heeft is het afval. Er is hier geen afvalbeleid, geen ophaling, niets. Mensen gooien hun afval weg langs straat, op het strand, … als het iets meer is gooien ze het op een hoop en steken ze het in brand. Heel jammer om zo een mooi land zo vervuild te zien doordat de nodige middelen ontbreken.

Ik mag nog 4 weken blijven...
Voor de rest is het hier heel mooi. Het tropische klimaat met de palmbomen is gewoon super. Het eten is hier spotgoedkoop en mega lekker. Vers fruit en sapjes à volonté. De mensen zijn heel behulpzaam en vriendelijk. Gelukkig mag ik hier nog 4 weken blijven. Ik hou jullie op de hoogte!'

Natasha

 

verstaan ze mij niet. Ze spreken Engels in losse woorden. Dit zal mijn lector niet graag horen maar het is soms onmogelijk om hen op een andere manier iets duidelijk te maken omdat ze het zo aangeleerd werden. Als ik bijvoorbeeld zeg “Take your books and write this down.” Dan zal er niemand reageren. Terwijl als ik zeg “Take book. Writing.” Dan weten ze wat er van hen verwacht wordt. Toch herhaal ik altijd een paar keer de volzinnen zodat ze het ook op de juiste manier horen. Hopelijk zullen ze na een aantal lessen dan ook die volzinnen verstaan en hoef ik geen instructies te geven bestaande uit losse woorden. Het lesgeven is wel heel plezant. Ook al verstaan de kinderen soms bitter weinig, ze zijn wel gemotiveerd om Engels te leren. Ik maak veel gebruik van tekeningen, prenten, posters, kleuren, spelen, … en de mimiek uiteraard. Hun woordenschat is al vrij uitgebreid maar het schrijven lukt totaal niet. Spreken lukt als het gaat over vaste aangeleerde zinnen zoals “What’s your name?”,  “How are you?”, enz. Van zodra je iets anders vraagt dan klappen ze dicht. Ik probeer de leerlingen wat meer dan enkel die 2 zinnen aan te leren. Ook de uitspraak vormt een groot probleem. Oefening baart kunst maar de leerkrachten spreken sommige klanken zelf verkeerd uit, dit is uiteraard geen verwijt want zij hebben het zelf ook zo aangeleerd, waardoor het niet evident is om dan als stagiair de leerlingen te gaan wijzen op hun foute uitspraak. Het belangrijkste hier is dat ze hun verstaanbaar kunnen maken, de uitspraak is van minder belang.

Na de dagtaak op huisbezoek
De lessen zijn gedaan om 16u. Daarna ga ik mee met een leerkracht op huisbezoek. Dit is om de leerlingen van de school persoonlijk op te volgen. Er wordt gepraat met de ouders om te weten te komen wat de sociale situatie is, hoe de leerling was voor hij/zij naar SISP kwam en of er al verandering merkbaar is. Dit is ook om te kijken wat de ouders verwachten van de school en hoe zij de toekomst zien voor hun kind. Er wordt voor elk kind een fiche aangemaakt