Anoda en Hanne wilden hun stage in het buitenland lopen.  Ze haddengekozen om naar India te gaan. De school was erg onder de indruk van SISP en raden ons aan om ons stage daar te doen.
Zelf wisten we weinig over SISP, dus besloten we om een klein research te doen. Wij wilden weten wat SISP was, wat ze deden en wat ze al bereikt hadden. Eens de site bekeken en reisverslagen van anderen gelezen te hebben, waren we verkocht.  We wilden absoluut onze buitenlandse stage in Kovalam doen bij SISP.

Hoe was het om in Kovalam toe te komen?
Op 2 februari 2009 kwamen we aan na een lange vlucht naar Kerala. Dankzij de hulp van Paul werd ons verblijfplaats goed geregeld. De eerste week heb ik samen met mijn medestudent de streek wat verkent. Ik was zo verkocht aan Kovalam, het was prachtig, we werden hartelijk ontvangen, ik was op paradijs beland. Toen pas begreep ik waarom men sprak over God’s own coutnry. Je moet daar geweest zijn om te weten wat men hiermee bedoeld.

Jullie gingen op stage bij SISP, hoe verliep dit?
Vanaf 9 februari mochten wij eindelijk aan onze stage beginnen bij SISP. De eerste week kregen we veel uitleg over de werking van de organisatie, wat er van ons verwacht werd, hoe de situatie van de kinderen was. Vanaf het begin werden we geconfronteerd met de harde realiteit die zich binnen de Indische cultuur afspeelt, armoede. De mensen leven in armoede en krijgen weinig tot geen steun van de overheid. Gelukkig zijn er mensen zoals Paul Van Gelder die hun leven voor deze mensen willen toewijden.

Het lesgeven gebeurd in het Engels,
viel dat een beetje mee?
Het was voor ons snel duidelijk dat het Engels dat wij gewend zijn niet altijd van toepassing is voor de kinderen. Ze doen hun uiterste best om zo goed mogelijk Engels te spreken maar sommige woorden zijn moeilijk om over te brengen. Pas dan besef je hoe belangrijk het is om een gezamenlijke moedertaal te hebben. Aan de hand van sleutelwoorden en non verbale communicatie leer je jezelf beter uit te drukken.

 

Hoe was het om als Westerling te werken binnen de Indische maatschappij?
We werden er geconfronteerd met de positie van de vrouwen binnen de Indische cultuur. Algauw ondervonden we dat ze met onrecht behandeld worden. Ook wij, hebben soms met dit onrecht te maken gehad. Als Westerse vrouw leven onder de Indische waarden en normen is niet zo vanzelfsprekend. Ons opvoeding verschilt heel veel van deze van de jonge Indische vrouwen. Zij horen niet hun mening te zeggen, ze moeten luisteren en doen wat hun man hen opdraagt.
Om aanvaard te worden door de bevolking moesten wij ook aan deze waarden en normen onderworpen. Als we dit niet deden, werden we door de mannen én vrouwen bekeken.
Ook binnen het SISP centrum moesten wij  hier rekening mee houden. Het personeel binnen SISP vertoonden niet hetzelfde gedrag als de lokale bevolking. Dit komt waarschijnlijk ook deels omdat zij werken met Paul en dat hij ook zijn Europese waarden en normen heeft.

Het personeel leert de Europese waarden en normen zonder hun eigen waarden en normen te verwaarlozen. We werden heel hartelijk ontvangen, begeleid en ondersteund. Iedereen was heel nieuwsgierig om te horen van waar we kwamen, wat we van plan waren. Met het vrouwelijke personeel hebben we vlug een goed contact gehad, er bouwde zich al vlug een vertrouwensrelatie. Met de mannen verliep het wat trager, zij moesten ons eerst beter leren kennen en zij waren ook heel bescheiden. Ondanks ons culturele verschillen hebben we een goede vriendschap gebouwd.
Het werken met de kinderen was prachtig. We hebben ons best gedaan om aan de kinderen iets bij te leren, maar zij hebben ons ook veel bijgeleerd.

Jullie moesten in het kader van jullie opleiding elk een eigen project uitwerken, hoe verliep dat?

Anoda: Mijn project ging voornamelijk over het versterken van de Engelse taalvaardigheid bij kansarme Indische jongeren en dit aan de hand van creatieve leermethoden. Ik wilde niet op een schoolswijze lesgeven, ik wilde iets creatiefs maken, dat uitnodigend was voor de kinderen. Mijn project kreeg veel positieve reacties zowel van de kinderen als van het personeel. Dit moedige me aan om mij nog meer te gaan inzetten.

Hanne: Na me te informeren in India en zijn cultuur leek het me zinvol een project te geven rond hygiëne. Ik kreeg de mogelijkheid om dit meer vorm te geven bij de jongste klassen. Na een week de gang van zaken in het SISP centrum te volgen werd het voor mij steeds duidelijker hoe ik mijn project vorm wou geven. Al doende probeerde ik de kinderen zoveel mogelijk bij te brengen. Er werden veel spelactiviteiten, visualisaties en dergelijke in mijn project verwerkt. Zo was het mogelijk om met weinig woorden mijn boodschap toch duidelijk over te brengen naar de kinderen.

Hoe kijken jullie nu terug  op jullie ervaringen in India?

Anoda: Mijn verblijf in Kerala was een unieke ervaring, iets dat ik nooit zal vergeten. Ik heb veel meegemaakt, ook tegenslagen maar hierdoor ben ik sterker geworden. Ik heb mezelf terug gevonden binnen de Indische cultuur. Mijn ervaring in het verre Oosten heeft ook mijn persoonlijke leven veranderd. Hopelijk zal ik de gelegenheid hebben om nog eens terug te keren.

Hanne: In België heb ik al vaak terug gedacht aan mijn ervaring in India. De kinderen die steeds zeer dankbaar waren. Ze hadden zeer weinig en hadden ook van alles meegemaakt maar waren steeds vriendelijk en stonden open tegenover anderen. Ook ik hoop snel te kunnen terugkeren naar India.

Van harte bedankt!