Gisteravond lag ik wakker in bed, en herbeleefde mijn tijd in India. Ik heb geprobeerd om terug te kijken op mijn laatste 4 jaar. Was het de moeite waard om tijd, inspanning en geld te spenderen in SISP? Heeft mijn hulp echt een verschil gemaakt voor de armste bevolking van deze regio, of was het maar gewoon een leerzame ervaring voor me?
Jelle
Ik herinner me nog levendig mijn eerste inademing van de Indiase lucht toen ik uit het vliegtuig stapte, op Indiase bodem.
Ik dacht: “Hoe kan iemand overleven in zo’n vochtig klimaat?’
De lucht voelde zo zwaar dat mijn longen problemen hadden om ze in te ademen.
Gedurende de afgelopen jaren begon ik van deze lucht te houden.
Zoals hij nu nog steeds doet, stond Paul mij buiten in de luchthaven op te wachten met de SISP-bus en de bestuurder. Vandaag lijkt alles allemaal nog hetzelfde, alleen sommige medewerkers zijn veranderd. Busbestuurders volgden hun eigen weg naar een beter inkomen en geluk, nadat SISP hen ‘de springplank’ gaf om te ontsnappen uit de armoede.
Ook de schoolbus is veranderd, van een aftandse oude bus naar een gloednieuw, marine blauwe TATAbus.
Mijn eerste kennismaking met de school was overweldigend. Zoveel energie, zoveel geglimlach en tranen, zo veel verhalen bij elkaar gepakt, samen in dat kleine huis, dat de school toen was.
Maar de mix van al deze aspecten maakt net de mooie mix
die SISP is.
Doorheen de jaren is het project enorm gegroeid, maar het blijft een flirten met de grenzen van de mogelijkheden.
Kinderen, hulpzoekenden en SISP-medewerkers zijn gekomen en gegaan. We zijn gegroeid, van een oud huurhuis, naar een eigen gloednieuw centrum, groot genoeg om alle verschillende initiatieven van SISP te huisvesten. De chemie van gedrevenheid blijft waardoor er elke dag opnieuw de goedheid uitstraalt.
Mijn rol in het project is ook veranderd, tegelijkertijd met mijn groei als persoon. De eerste keer dat ik hier arriveerde was ik een jonge volwassene, niet altijd blij met mijn rol als student sociaal werk, maar met veel energie en nieuwsgierigheid.
En sinds de oceaan mijn grote passie werd en het glijden over haar golven mijn manier is om haar lief te hebben, moest ik mijn surfplank nemen en naar India gaan.
Tijdens mijn eerste jaar hier, ontdekte ik het surfpotentieel van India en de motivatie van de lokale kinderen om te spelen in en met de oceaan.
Ik bood aan iedereen de kans om eens te surfen, wat later uitgroeide tot een surfklas met 3 surfplanken en een wisselende groep van 3 tot 10 kinderen, strevend om het surfen onder de knie te krijgen.
In het begin was het moeilijk, omdat de kinderen niet gewoon waren om zorg te dragen voor de uitrusting en het materiaal. Elke week moest ik wel enkele surfplanken herstellen. Maar na enige tijd leerden de kinderen het zelf te doen, zo begrepen ze dat een surfboard herstellen veel werk vraagt en gingen ze al het materiaal met meer zorg behandelen.
Ze begonnen van het surfen te houden en dit gaf een goede impuls aan hun schoolwerk, omdat ze maar mochten deelnemen aan het surfen als ze een hele week naar de school geweest waren.
De toeristische politie en de redders op het strand vormden echter het grootste probleem. Omdat het enige leven dat deze kinderen kennen een leven is van geweld en armoede, waren ze niet welkom op het strand dat voorbehouden is voor de toeristen.
Mooi afgeschermd van de duistere kant van het Indische leven.
Daarom moesten de kinderen leren om zich aan te passen en te gedragen, zodat ze niet tot last waren van de toeristen en niet werden weggestuurd van het strand.
Het hoogtepunt dit jaar is de komst van een Tv-ploeg uit België, een ploeg van Ketnet. De voorbije week hebben ze tien opnames gemaakt van SISP en twee over de surfende kinderen.
Nadien komt er, op het einde van de maand maart, een professioneel camerateam om een documentaire te maken over de Indische samenleving in al zijn schoonheid en armoede met een link naar de rol die SISP en onze surfclub hier vervult.
De enige drie kinderen van onze Kovalam Surf Club, die ouder zijn dan zestien, mogen voor het eerst en misschien de enige keer in hun leven mee naar de Andaman eilanden, op zoek naar goede en mooie golven en onvergetelijke avonturen.
Hopelijk zal dit voor de oudere kinderen een stimulans zijn om als waardig rolmodel op te treden voor de jongere kinderen.
Het was niet altijd even makkelijk en soms liep het wel eens uit de hand, maar als ik even terugkijk op toen, ben ik erg trots op ‘mijn kinderen’.
Vandaag heeft de ‘Kovalam Surf Club’ ongeveer 20 leden, waarvan de meeste elke zaterdag en zondag komen oefenen.. en wat nog belangrijker is elke dag naar school gaan.
Daarom wil ik graag alle sponsors bedanken die er voor zorgden dat we een surfplank en een surfuitrusting hebben voor elk van de kinderen van de Club. We hebben ons eigen clubhuis waar alle materiaal wordt opgeslagen en waar we ons kunnen omkleden.
De lokale autoriteiten kennen nu onze surfkinderen en respecteren hen, zolang ze zich gedragen, wat ze wel degelijk geleerd hebben.
O’neill - Thomas Cook - Boardx - Swell
wil ik van harte bedanken voor al hun steun en hulp!
9 maart, 2009
Als ik terug kijk, kan ik niet anders dan vaststellen dat al de energie, tijd en geld, dat ik samen met vele honderden mensen, allen met eenzelfde droom, heb geïnvesteerd in SISP meer dan de moeite waard is.
Ik heb zoveel kinderen zien glimlachen, maar ook zien huilen. Ik heb zoveel armoede gezien en was dikwijls diep teleurgesteld en voelde me hulpeloos, maar steeds opnieuw op het einde van elke dag, na alle ervaringen, goede en slechte, vind ik de balans die me blijft stimuleren om door te zetten…
Jelle
Je vindt nog meer op:
www.myspace.com/indiansocialproject
www.facebook.com/kovalamsurfclub