NOOIT OPGEVEN...

 

Al enkele dagen kwam hij niet meer naar het centrum. Hij is 12. Hij stopte met school-

gaan jaren geleden en kwam terecht in ons centrum via een van onze sociaal werksters

op een van haar huisbezoeken.

Hij was altijd enthousiast en vol energie. Zijn vader was een heroïneverslaafde die enkele maanden geleden vermoord werd in een

vechtpartij onder een groep verslaafden. Zijn moeder werkt als  poetsvrouw in een restaurant en verdient 25 Euro per maand. Verschillende dagen per week staat er 's avonds geen eten op tafel. We helpen met voedselpakketten en medische hulp. Ondanks alles wat hij heeft meegemaakt met zijn vader, mist hij zijn vader erg, hij heeft nu vaak wisselende stemmingen, voelt zich onzeker, onveilig en komt dagelijks naar ons Eerste-Hulp-uurtje met de kleinste wondjes en kneuzingen of buikpijn of gelijk wat. Ik vroeg zijn groeplerleraar vanmorgen hem te gaan zoeken

We vonden hem aan het strand, hij had gehoord dat je heel wat geld kan bijeen bedelen bij de toeristen. Een oudere man had hem een halve Euro gegeven om "lief" te zijn met hem.... Hij kwam op mijn kantoor binnen en in plaats van zijn dagelijkse brede glimlach en luid verwelkomende "Gooooooooooooodmorning boss",  zat hij daar muisstil, met grote bruine verdrietige ogen. Hij was heel erg bang, we hebben gewoon een tijdje bijeen gezeten, over thuis gepraat, de gevaren om met vreemden mee te gaan, en na een stevige knuffel bracht ik hem terug naar zijn groep. Een uurtje later zag ik hem spelend en lachend met zijn vriendjes. Zijn groepleraar gaat vanavond zijn moeder bezoeken als ze terug is van haar werk.
Kunnen we een verschil maken voor zijn toekomst ? We moeten er in geloven, ons motto: "Nooit opgeven ...".

ANDERS HADDEN ZE NIETS...

Door het venster van mijn kantoor zag ik haar komen.
Na bijna 15 jaar kan ik er nog steeds niet aan wennen.
Sommigen zijn 70 of 80 of ... ze leven onder enkele plastieken zeilen, komen uren stappen, moeten om de paar honderden meters even rusten, en dit alles voor een zak rijst en dal en enkele honderden rupees, hun enige maandelijks inkomen.
Een kilo ajuinen kost nu 70 rupees, iets meer dan een euro. Wat is er aan de hand hier ? De armen worden armer en armer ... maakt SISP een verschil ? Natuurlijk! zullen sommigen zeggen, "anders hadden ze niets", maar soms geraak ik ontmoedigd, er is iets serieus mis met de wereld ...

Ja, ik heb soms van die dagen.